ANKARA'DA HAYALLER PATLADI

Ankara da bomba  Bugün bambaşka bir şey yazacaktım. Dünümü karaya, yazımı kana buladılar. YGS vardı, dün hayaller vardı. Bir çok öğrenci ya da yetişkin hayallerinin peşinden heyecanla koştu sınava, oradaydım biliyorum. Eşim 10 yıl aradan sonra sınava girmek istedi onun da bir hayali vardı. Velisi olarak bekledim. İnsanların ne kadar heyecanla ve dalgın oluşlarını izledim.

 Dışarıda bir çocuk bahçesi vardı. Kitabımı okuyordum. Kulaklarım çocukların şen kahkahalarıyla mutluluk doluyordu. Gülümsüyordum onlara, düşe kalka oyun oynuyorlardı parkta. Ne güzel hayalleri vardı onların, Tek dertleri kuşları yakalamaktı.Onlar gibi uçmayı hayal ediyorlardı belki de.  Sonra kuzgunlar ötüşmeye başladı. Güvercinler sinyali almış gibi birden kaçıştılar, hepsi aynı anda anlaşmış gibi uçtu gitti. Korktu ufaklık hayalleri uçup gitmişti. Kuzgun, muzaffer bir sesle ötmeye başladı. Artık yemek onun hakkıydı güvercinler uçtu miniğin hayalleriyle.

  Gözlerim yerde ki izmaritlere takıldı. Çok kızdım, burası bir çocuk parkı, ne işi vardı bu pisliklerin burada. Oğlum ile parka gittiğimizde, soruyor bana "baba bu ne?" "Pis o babacım" diyordum. İçimden "pis insanların pis düşünceleri ile atılmış pislikler." Ne vardı hiç değilse onların temiz dünyasını pisletmesek mecbur muyuz çocuk parklarında sigara içmeye, hadi içtin çöpte mi yok kardeşim. Kuşlar geldi sonra, bir rüzgar esti dağıldı o kasvet, ayaklarımın dibinde ekmek kırıntılarını yiyorlardı. Miniğin hayalleri geri gelmişti. Yine peşlerine takıldı.

  Sınavdan çıktı eşim, hava da ne güzeldi. Gençler bazen gülümseyerek bazen somurtarak çıkıyorlardı sınavdan. Ankara'da hayalleri vardı ya da Ankara'nın dışına çıkacaklardı. Bir sınav daha bitti. Umutlarını bekler oldular. Güzel geçti dedi eşim, hadi hava alalım. Eymir'e gittik. Ne kadar da kalabalıktı. İnsanlar cıvıl cıvıl, kuşlar eşliğinde kimisi bisikletle, kimisi yürüyordu, temiz havanın tadını çıkararak. Soluklanalım dedik, oturduk gölün kıyısına. Sonra sanki bir kuzgun ötmüş de güvercinler dağılmış gibi gitti güzel hava, rüzgar çıktı, esiyor dedim, kara bulutlar dolanıyor, ağlayacak gökyüzü.

  Oğlum "Parka gideceğiz mi baba?" dedi. Hadi dedim yağmur yağmadan oynayalım. Hafta sonu parka gitmekti hayali. Defalarca kaydıraktan kaydık. "Bir daha, bir daha" diyordu. Sonra bulutlar rahat vermedi, eve gidin diyordu bize eve gittik.

   Tanıdık bir telefon geldi, "iyi misiniz?" diyordu. İyiyiz de ne oldu? Bomba patlamış Kızılay'da kızıl olmuş her yer, haberlere bakın dedi. Bakamadık. Zaten görüntü görsek ne, kızıl işte. Ankara' da Hayaller patladı dün. Bir sürü arkadaşım aradı. "İyiyiz" diyerek açıyordum artık telefonları. Başka bir kelime edemiyordum. Yutkunuyorum belki biraz da utanıyorum konuşurken. Evdeyiz bulutlar uyardı bizi, gitmedik bir yere. Orada olanlar bir kabus, bir korku filmi değildi, gerçekti. Acıydı, tarifsizdi.

  Yeni çocukları olmuş bir yakınımız o kadar üzgündü ki, evladını dışarı çıkarmak bile istemediğini söyledi. Kendimizi nasıl koruyacağız, evlatlarımızı. Allah kimseye evlat acısı vermesin. Orada evlatlar, anneler, babalar vardı.Sabır diliyorum onlara. Rahmet diliyorum hayatını kaybedenlere.

  Terörün cinsiyeti, rengi, ırkı yoktur. Terör yalnız başına bir lanettir. Adam Mutlu bugün mutlu olmayı başaramadı. Ayağa kalkmak için zaman gerekiyor. Daha taze acılar varken üzerine bir de Ankara'da hayaller patladı yine. Günlük konuşmalarda bile bir kasvet varken, yemeğin tadı yokken, sevginin arkasına sığınarak, sevginin ve hayatta olmanın şükrüne vararak geçiyor bir gün daha. Mutlu kalabilirsiniz umarım.

  

Adam Mutlu

Efendim ben İlhan Cavit Sayar, 1986 yılında Samsunda dünyaya gelmişim. Ancak oradan ayrılıp başka başka şehirlerde yaşadım. En sonunda da üniversiteyi kazanarak Ankara ya geldim. İletişim Fakültesi Radyo Televizyon Sinema mezunuyum, özel bir dizi yapım şirketinde Video Kurgu işi yapıyorum.

16 yorum:

  1. hepimiz aynı durumdayız hepimizin kalbi Ankara da atıyor sebep olanları lanetlemekten daha öteye geçek istiyor insan ama beceremiyoruz. Çocuklarımı artık resmen dışarı çıkarmaya korkuyorum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. maalesef öyle ne biz ne de çocuklarımız endişesiz bir yere gidemez olduk.

      Sil
  2. Mutlu kalmak ne mümkün...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bizi bize bırakmıyorlar, kalamıyoruz.

      Sil
  3. Usul usul...
    İnsan insan...
    Ölüm ölüm...
    Üst üste!

    Turgut Uyar

    YanıtlaSil
  4. kalemine sağlık Adam Mutlu! Çok etkilendim, umutlar hayallerler kara gün ile çarpışmış satırlarında... Eşini tebrik ederim, hakkında hayırlısı olsun, gölüne göre olsun! Yaa o parkta izmaritler yolda da tükürükler... ona rağmen tek derdimiz bu olsa keşke :((

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim. Umarım hayallerimiz yaşamaya devam eder.

      Sil
  5. Allahım daha kaç kişi.......
    Hayır hayır bu cümlenin sonu ,sonu olsun lütfen

    YanıtlaSil
  6. Bu kadar yakından şahid olmadım ve belki sizi anlayamam ama şu kesin ki bu acı hepimizin...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Tabi ki öyle, hepimiz kıyısından geçiyoruz şu sıra her şeyin.

      Sil
  7. Güzel bir günü nasıl da kana buladilar. Simdi tv de diyorki soğukkanlı olun. İnsanların gencecik yavruları ölmüş, bizim gençlerimiz ölmüş, hepimiz gelecekten bihaberken patlama üstüne patlama yaşanırken, kendimizi güvende hissetmezsek nasıl soğukkanlı olalım. Çok öfkeliyim çok bugün:((((

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çokta haklısınız öfke, acı bir arada öfkemiz çaresizliğimizden mi bilemiyorum :(

      Sil
  8. Adam Mutlu,geçmiş olsun diyorum.Vatanımda geçmiyor ki bir tek gün başsağlığı ve 'geçmiş olsun.'suz.Öfkeliyiz ve dualarda sığınıp ancak, çaresizlikle bileniyoruz..Saygılar.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bugünde ölmedik diye şükreder hala getirdiler bizi Ece abla.

      Sil